Jedne z najistotniejszych zmian objętych nowelą dotyczą umów za czas określony. Aktualnie przepisy nie przewidują ograniczenia czasowego trwania umowy o pracę na czas określony, co powoduje, że pracodawcy nie wiedzą na ile lat mogą takie umowy zawierać.

Po wejściu w życie noweli umowy na czas określony będą mogły być zawierane maksymalnie na 33-miesiące. Także w przypadku zawarcia między tymi samymi stronami stosunku pracy kilku umów o pracę na czas określony łączny okres zatrudnienia na ich podstawie nie będzie mógł przekraczać 33 miesięcy.

Przekroczenie ww. terminu spowoduje, iż od dnia następującego po jego upływie pracownik będzie uważany za zatrudnianego na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.

Kolejną istotną zmianą jest zmiana, która przewiduje, że w przypadku zawarcia czwartej umowy pracownik będzie uważany za zatrudnianego na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony (nie ma przy tym znaczenia, jaki okres upłynie pomiędzy zawarciem kolejnych umów o pracę na czas określony).

Na podstawie nowego art. 36 § 1 Kodeksu pracy, zarówno umowa o pracę na czas określony, jak i umowa o pracę na czas nieokreślony, będą mogły być wypowiedziane przez pracodawcę i przez pracownika z zachowaniem okresu wypowiedzenia, którego długość (zarówno dla umów zawartych na czas nieokreślony jak i zawartych na czas określony) będzie uzależniona od zakładowego stażu pracy i wyniesie:

  • 2 tygodnie – w przypadku zatrudnienia u danego pracodawcy przez okres krótszy niż 6 miesięcy,
  • 1 miesiąc – w przypadku zatrudnienia u danego pracodawcy przez okres co najmniej 6 miesięcy,
  • 3 miesiące – w przypadku zatrudnienia u danego pracodawcy przez okres co najmniej 3 lat.

W związku z wypowiedzeniem umowy o pracę pracodawca będzie mógł zwolnić pracownika z obowiązku świadczenia pracy do upływu okresu wypowiedzenia. W okresie tego zwolnienia pracownik zachowa prawo do wynagrodzenia. 

Autor  Anna Stykowska-Sikora